Tooske en Bastiaan Ragas

‘Gênant om te zeggen, maar ieder cliché klopt’

Samenwerken met je partner de grootste gruwel? “Als ik alle vragen mag geloven wel”, lacht Tooske Ragas. Samen met haar man Bastiaan presenteert ze voor de EO iedere donderdagavond ‘Zo zijn we niet getrouwd’. Samen helpen ze stellen die hun problematische relatie een nieuwe kans willen geven.

Hoe gaat die samenwerking? “Eigenlijk is het antwoord op jouw vraag een bijzonder saai verhaal. Wij werken heel relaxt samen. Net als thuis”, aldus Bastiaan, die refereert aan hun vier kinderen. “Natuurlijk was de draaiperiode wel indrukwekkend en intens. De deelnemers maken het zichzelf en elkaar soms zo moeilijk. Dan is het heftig om zo betrokken te zijn. Ja, natuurlijk bespreek je dat met elkaar in de auto naar huis.” “Als je dan thuiskomt, besef je dat wij het heel goed hebben”, vult Tooske aan.

Tooske en Bastiaan zijn inmiddels twaalf jaar samen. Toen ze elkaar leerden kennen bij de musical De Drie Musketiers waren ze beide ongelukkig in hun relatie. “We hebben allebei voor onze relaties gevochten, maar het zat gewoon niet goed. Juist daardoor kennen wij ook de valkuilen: zorg dat je genoeg tijd voor elkaar neemt, communiceer eerlijk en vul de anders antwoorden niet in – dat soort zaken. Bastiaan en ik zijn een ontzettend goede match, daar boffen we mee. Dat beseffen we ook.” “We gunnen elkaar veel. Vinden het fijn als de ander het fijn heeft, zonder dat we denken ‘what’s in it for me’”, voegt Bastiaan toe.

Cameraatje
Bij de deelnemers worden thuis camera’s opgesteld. Wat zien we als we dat bij de familie Ragas doen? Bas: “Dan zie je hoe weinig ik in huis doe, behalve rommel maken. En de chaos van een groot gezin, mensen en kinderen lopen continu in en uit ons huis.” “Natuurlijk hebben wij ook ruzie of vinden we elkaar irritant, maar dat lossen we eigenlijk altijd redelijk snel op. Tooske :“Ik vind het moeilijk om mijn ongelijk toe te geven. Daar kan best een dag overheen gaan. Bas geeft in zo’n geval eigenlijk meteen toe.” “Dan ben je er maar vanaf, denk ik dan.”

“We hebben een klassieke rolverdeling. Niet omdat dat moet of hoort, maar omdat het zo loopt.” Tooske: “Ik ben daar ook heel tevreden mee. Bas zet de vuilniszakken aan de straat, doet computerzaken en regelt een aannemer of loodgieter als dat nodig is. Ik zorg voor de kinderen, het eten, de was en dat soort dingen.”

Traditioneel
“Ja, misschien is dat traditioneel, maar als je blij bent met je zaken – zoals ik – is daar toch helemaal niets mis mee? Als je met verwijten gaat strooien als ‘ik doe veel meer dan jij’ of ‘je ziet niet wat ik allemaal doe’, dan wordt het vervelend. Bas weet dat ik me het schompes ren, maar ik zie ook wat hij doet. Hij onderneemt en is succesvol met zijn productiebedrijf, schrijft boeken, bedenkt vakanties en organiseert feestjes.”, aldus Tooske.

Nu Sem (13), Leentje (8), Fien (6) en Catoo (5) allemaal naar school gaan, houden Bastiaan en Tooske sowieso tijd over. Bastiaan: “Toen ze nog klein waren, was het af en toe best ingewikkeld. Natuurlijk is het nu ook intensief, maar wel heel gaaf.” “Ik heb ook weer wat tijd voor mezelf”, voegt Tooske toe. “Zo ben ik weer gaan sporten. Als je maar twee uur per week tijd voor jezelf hebt, is dat namelijk het laatste waar je aan denkt. Ik ben ook weer meer aan het werk en spreek vaker met vriendinnen af.”

Clichés
En hoe zit het met de traditionele man-vrouwverschillen? “Het is gênant om te zeggen, maar ieder cliché klopt”, lacht Bastiaan. “Niet dat ik zo’n machoman ben, maar ik vond baby’s best ingewikkeld, en ik vind het fijn als de oppas er is en we samen uit kunnen of ik met een vriend een biertje kan halen. Shoppen heb ik nooit zo begrepen, waarom hebben ze voor ‘de partner van de shopper’ geen goeie koffiecorner met een leestafel in de H&M. Nee, laat mij dan maar een beetje in de tuin werken en houthakken.”

“Dat wil ik toch even nuanceren”, valt Tooske bij. “Hij is ook heel romantisch. Jij steekt de kaarsjes aan, brengt een bloemetje mee en vergeet geen enkele verjaardag. En ik help je sinds ‘Van Hollandse Bodem’ ook in de tuin. Op m’n knieën, met m’n handen wroetend in de aarde, echt dat had ik nooit kunnen denken. En dat herhaal ik thuis dan ook veelvuldig”, besluit ze lachend.

TEKST: PATRICIA DE RYCK
BEELD: NICK VAN ORMONDT